آب
چشمان تو
نیل کودکی من اند
در گریز فرعونیان زمانه
وتو
دایه وار
مرا از آب گرفته ای
و غرق کرده ای در خویش
دستانت
پلی برای رسیدن
در هجوم نگاههای مردمان سکه ای
می دانی؟
مردی که از نوادگان آدم است
به زبان نمی آورد
عشق را
و در تبسمی بهاری
به آب می زند
بی گدار
تا صید کند
ماه را
برای تو
+ دوشنبه هفتم آذر 1384ساعت12:20 |


